Mahremiyet çocuk için soyut bir kural listesi olmamalıdır. Bedeninin kendisine ait olduğu, özel alanı ve başkalarının da sınırları bulunduğu günlük örneklerle konuşulabilir. Giyinirken kapıyı çalmak, fotoğrafını paylaşmadan önce düşünmek veya sarılmak istemediğinde buna saygı göstermek küçük ama anlamlı uygulamalardır.
Çocuğun sorularına yaşına uygun, açık ve utandırmayan yanıtlar vermek önemlidir. Beden bölümlerini anlaşılır biçimde adlandırmak, rahatsız olduğu bir durumu ifade edebilmesini kolaylaştırabilir. 'Sır saklama' ile hoş bir sürpriz hazırlama arasındaki farkı konuşmak da yardım isteme yollarını somutlaştırır.
Yetişkinin kendi davranışı öğretici bir örnektir. Çocuğun istemediği fiziksel yakınlığı sırf nezaket adına zorlamak, verdiğimiz sınır mesajıyla çelişebilir. Aynı zamanda çocuğa her dokunuştan korkması gerektiğini söylemek yerine, rahatsız olduğunda güvenilir bir yetişkine başvurabileceği anlatılmalıdır.
İstismar şüphesi veya çocuktan gelen endişe verici bir açıklama varsa onu ayrıntı vermeye zorlamadan dinleyin, güvenliğini önceleyin ve uygun çocuk koruma ile uzman başvuru yollarına yönelin. Bu yazı böyle bir durumun değerlendirmesinin yerini tutmaz.
Mahremiyet konuşmasını yalnızca yabancılarla ilgili kurmak eksik kalabilir. Çocuğun sınırları tanıdığı kişilerle ilişkilerinde de geçerlidir. Bir yetişkinle ilgili endişesini anlatırsa öncelik onu suçlamadan dinlemek ve güvenliğini sağlamaktır. Uzun sorgulamalar yapmak veya anlatısını tekrar ettirmek uygun değildir. Ailenin kendini güvende hissetmediği bir durumda ilgili çocuk koruma mekanizmalarına ve uzmanlara başvurması gerekir.