Bir yetişkin yaşadığını anlatırken çoğu zaman sözcüklere başvurur. Çocuk için oyun da bir anlatım yolu olabilir. Oyuncakları konuşturmak, bir hikâye kurmak veya bir durumu tekrar tekrar canlandırmak onun deneyimini düzenlemesine yardımcı olabilir. Bu, her oyunun gizli bir mesaj taşıdığı anlamına gelmez.
Oyun sırasında çocuğun neyi seçtiği kadar oyunla kurduğu ilişki, değişen rollere nasıl tepki verdiği ve yetişkinle nasıl temas kurduğu da önemlidir. Tek bir sahneden kesin sonuç çıkarmak doğru olmaz. Çocuğun yaşı, ailedeki durum ve günlük yaşamdaki davranışı birlikte değerlendirilmelidir.
Ebeveynler evde çocuğu konuşturmak için oyunu sorguya çevirmek zorunda değildir. Birlikte oynarken çocuğun kurduğu dünyayı takip etmek, gerektiğinde basit sorular sormak ve oyuna eşlik etmek çoğu zaman yeterlidir. Çocuğun her şeyi açıklaması beklentisi ilişkiyi zorlayabilir.
Oyun yoluyla danışmanlıkta amaç, çocuğa kendini ifade edebileceği güvenli bir ilişki ve uygun araçlar sunmaktır. Görüşmenin biçimi ilk değerlendirme sonrasında gelişim düzeyi ve danışmanın yetkinliği dikkate alınarak planlanır.
Oyun sırasında çocuk bazen kontrolü elinde tutmak, bazen de aynı durumu başka bir sonla denemek ister. Danışmanın görevi her hareketi yorumlamak değildir; çocuğun kurduğu ilişkide güven, sınır ve ifade alanı oluşturmaktır. Ebeveynler çocuğun oyununu bir sınav gibi izlemek zorunda değildir. Günlük kısa bir ortak oyun zamanı, çocuğun seçtiği temayı takip etmek için yeterli bir başlangıç olabilir.