Kaygılanan bir çocuğa 'korkacak bir şey yok' demek iyi niyetli olsa da onun yaşadığı duyguyu geçersiz hissettirebilir. Önce neyi düşündüğünü anlamaya çalışın: Aklında nasıl bir ihtimal var, bu durum en çok ne zaman geliyor, bedeninde ne fark ediyor? Kısa ve açık sorular, peş peşe verilen güvencelerden daha çok bilgi sağlayabilir.
Çocuğun yaşına uygun bir açıklama yaparken kesin sözler vermemeye dikkat edin. Örneğin okulda bir sınav veya ailede bir değişiklik varsa neyin belli, neyin henüz belirsiz olduğunu ayırabilirsiniz. Birlikte küçük bir sonraki adım belirlemek, bütün geleceği aynı anda çözmeye çalışmaktan daha yönetilebilir olabilir.
Kaygı nedeniyle kaçınılan durumlar varsa neyin zorlayıcı olduğunu ve kaçınmanın kısa vadede nasıl bir rahatlama sağladığını gözlemleyin. Zorlamak ile her zorluğu kaldırmak arasında tek bir seçenek yoktur. Çocuğun hazırlığına ve güvenliğine göre kademeli destek planlanabilir.
Kaygı uykuyu, okulu, arkadaşlıkları veya aile yaşamını etkilemeye başladığında profesyonel değerlendirme için başvurabilirsiniz. Görüşmelerde çocuğun duygu düzenleme biçimi kadar ebeveynin nasıl eşlik edebileceği de konuşulur.
Güvence isteme sık tekrarlandığında aynı cevabı defalarca vermek kısa süreli rahatlatabilir, fakat sorunun altında ne olduğunu anlamayı erteleyebilir. “Şu anda en çok hangi kısmı merak ediyorsun?” gibi sorular düşünceyi somutlaştırır. Çocuk istemediğinde derin konuşmaya zorlamak yerine uygun bir zamanda yeniden dönülebilir. Ebeveynin kendi kaygısını kiminle konuşacağı da önemlidir; çocuk yetişkin endişesinin tek dinleyicisi olmamalıdır.